Дәулеткерей Кәпұлы

Алтайдың алтының тасына,
Бес бұғданың дабасына,
Қауырсын қанатай қомдадым.
Айтқанда сайын ағылған,
Табанынан ғой жарылған,
Тайп алған тарланай жорғамын.
Эй, қаламы қатқан ұғым,
Шаңырағыннайшан шылдың,
Ата жұрт алтын орданын.
Мен қая-қая шапқан қара кер,
Шапқанда сайын өрлеген,
Тарланға тарлау жұлдырып,
Шашасын шыққа жудырып,
Түзгінді қағып телбеген.
Мен және бекмінген көп дөне,
Жоңғар мен жойқынай ұрыста,
Абылай қанның аялылдан кейімі сөйлегені.
Ай, мен құрам бердің қаптау ем.
Ай, мен құрам бердің қаптау ем.
Қайыннан қақтай шабылған,
Жүгеннің күміс ай жақтау ем.
Арғыма қатта ой тағылған,
Мен боз бұраның ай болтасы,
Бұйырғымның ай сағымған.
Аруана жұртың маршақта,
Тағдырым қаққай жарылған.
Өй, қағаныңа тарланың,
Мен қағылған айтаға,
Көшпен дүлікпен ай жұқарған,
Мен сексе өлдің шоғыр емай,
Тағдыр балтаға бұт алған.
Сол айда сұрдың ай көрсемде,
Құухым жоқты мұқалған,
Күдірге шаптан ай күліппін,
Түбірге тұяқ қақпаған,
Түбірге қозғасы.
Алтаймен қоптарасы.
Абаққа құтты төреді.
Кенесім құрған ай келелі.
Күлтегін бүлге тон үкір,
Бабалар жатқанай жереді.
Желге елдің берегі,
Орқында менен ене сайып,
Керулен толы кемері,
Кілесің беріп айн өтерден.
Шыңғысты қанғы пайп өтерген,
Тарихтың тұлсым айтерені.
Тұғырыл қаным тұтып кеней,
Толайым жауын үркіткен.
Ар уақты жаққан айбеледі,
Шаңрағым шығыс айт үркістан,
Еркіндің үшін айт үркістан.
Османым тұқ жалай бөреді,
Сулу байымен бір күтпай,
Ұлдар ең ұлтың дегіндей,
Қүнің үлпіл дегіндей.
Құқымын қара күгеді,
Атамыз алтай ақпырып,
Анамыз ерті сежелден,
Несі бен кімнен ай кемеді.
Жапыралымыз тау жан жаққа,
Шай қалып заман айтереге,
Әлінде түан атам бар,
Әмірің еке етпеген,
�қай құдайыма кеттенен.
Үсайыл қатты, ербатты,
Тақтырың тоқсанай толғақты.
Қайбақы түнді жек көрем,
Шайлатта қыста бай жүркетті.
Оғынды төмір үрденде,
Шекарасызы бай жеттеге,
Өппек жел ұркей тегімнен,
Елімден солай бөлінген,
Ұлыған айға көптар ем,
Асаулығынан айқанымның,
Ардақтылығынан арымның,
Шекемден ешкім шерттегенмен,
Тәңірім шашқан тар еді,
Әрт оқыраққа көптегенмен.